"Zelfs mijn echtgenoot heeft de smaak van het scheidsrechteren te pakken door mij"

Jana sloot aan bij Nong Jang en beoefende er jarenlang poomsae en kyorugi. Tot ze in 2011 besloot om enkel nog aan poomsae te doen en in het kyorugi een switch te maken naar de arbitrage? Jana: “Ik wilde in beide werelden actief blijven en de arbitrage in het kyorugi leek mij daarvoor de ideale stap. Die eerste jaren waren niet makkelijk. Er komt in korte tijd heel veel op je af maar ik hield vol. In 2018 ben ik dan voor International Referee gegaan. Ze waren al enkele jaren aan mijn mouw aan het trekken om de cursus te volgen, maar ik maakte mij er altijd vanaf dat het te ver was en dat ik geen tijd had door mijn studies. In dat jaar vond het in Brussel plaats dus toen waren mijn excuses op om nee te zeggen (lacht). Ondertussen ben ik al acht jaar IR en ik heb tot op de dag van vandaag nog geen seconde spijt gehad van die beslissing”, glimlacht Jana.

Opleiding

In vergelijking met voetbal en basketbal waar het respect voor scheidsrechters vaak héél ver te zoeken is, lijkt in de taekwondowereld wel veel respect voor de scheidsrechters te zijn? Jana: “Over het algemeen valt dat inderdaad goed mee”, zegt Jana eerder voorzichtig. “Er zijn natuurlijk altijd coaches die protesteren, maar het kan ook dat ze gelijk hebben met hun protest he. Het is een kwestie van ten allen tijde kalm te blijven en de situatie rationeel te bekijken. Het is ook een sport die nogal onderhevig is aan regelwijzigingen. Goed op de hoogte blijven van alles, is natuurlijk ook iets wat je in acht moet houden”, maakt Jana duidelijk.

België kan heus nog wat meer scheidsrechters gebruiken in zowel poomsae als kyorugi. Wat kan Jana zeggen om twijfelaars over de streep te trekken? Jana:“Het is een fijne job en de kameraadschappelijkheid die je bij de internationale scheidsrechters terugvindt, is werkelijk uniek. En twee, de weg naar pakweg een seniorenpartij op de Belgian Open verloopt heel geleidelijk. Het begint met de jaarlijkse coach – en scheidsrechterscursus in september. Daar krijg je in de ochtend een theoriecursus. In de namiddag wordt er overgeschakeld naar de basispraktijk. Hoe start ik een wedstrijd op? Welke handsignalen gebruik ik in welke situaties? Dan begin je op regionale tornooien achter de computer en in de hoeken en pas dan zetten we je in op een wedstrijd van de kleintjes. Dus alles gebeurt heel geleidelijk en stap voor stap. En vragen staat vrij voor al onze scheidsrechters”, aldus Jana.  

Echtgenoot

Terwijl Jana haar verhaal doet over de scheidsrechtersopleiding verschijnt er een spontane glimlach op haar gezicht. “Weet je dat mijn kersverse echtgenoot Nick ook in het scheidsrechterstraject is gestapt? Toen hij mij dat idee aanbracht zei ik ‘leer eerst de sport een beetje kennen bij een club en ga dan naar de cursus.’ Zo gezegd, zo gedaan en hij doet het vandaag nog steeds.” Jana is ondanks haar jonge leeftijd vandaag al een ervaren ref in het Belgische scheidsrechterskorps? Jana: “Ik ben vandaag vooral in België en de buurlanden actief. Luxemburg, Duitsland, Nederland…Jaarlijks komt er uitnodiging voor de British Nationals in de bus en recent werd ik ook uitgenodigd voor de Malta Open. Fijn wel. Je ziet een stukje van de wereld met je hobby. Maar dat is voor mij nog niet het leukste. Die kameraadschappelijkheid, dat is één van de leukste zaken aan scheidsrechter zijn”, zegt Jana onomwonden. Ook de ogen papa Danny blinken als Jana haar verhaal doet. Danny zien we ook vaak terug op tornooien. Meestal in het spoor van Jana maar ook op de Belgian Open is hij een vertrouwd gezicht bij de crew? Danny: “Ik ben meestal maar de chauffeur hoor”, schaterlacht Danny. “”Hmmm,” lacht Jana bedenkelijk. “Ik kan zelf ook heus wel rijden hoor. Zeg het maar eerlijk. Hij wil er gewoon graag bij zijn.” Danny knikt: “Ze heeft gelijk. Ik sta graag tussen de mensen. En op de taekwondo is dat makkelijk”, besluit Danny.